یادداشت‌های نورانی

وقتی بیمار می‌شویم «او» است که شفا می‌دهد…

نوشتهٔ علی‌اکبر قزوینی

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ
و زمانی که مریض می‌شوم، اوست که شفا می‌دهد.
(شعراء: ۸۰)

این آیه صریحاً می‌گوید که وقتی مرضی می‌آید، شفا را او می‌دهد. «مَرِضْتُ» زمان گذشتهٔ فعل است و نشان می‌دهد که مریضی (اعم از جسمی و روحی) مربوط به گذشته است. در گذشته ریشه دارد. که اگر انسان از گذشته ببُرد و در حالِ حقیقی به سر ببَرد، مریضی‌ای نخواهد داشت. زمان حال، عالمِ سلام است و سلامتی. «ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ آمِنِینَ.» (حجر: ۴۶)

مَرِضْتُ همچنین نشان می‌دهد که من در گذشته کارهایی کرده‌ام که موجب مریضی من شده است. این مرض، از نقطه‌ای در زمان شروع شده است که وضعیتِ حالِ مرا اینگونه کرده است. اما به محضِ اینکه آگاه و بیدار شوم به «هو»، شفا می‌رسد. شفا مالِ لحظهٔ حال است. در لحظهٔ حال رخ می‌دهد. از جنس حضور است و آگاهی. به پندارهای ذهنی و به گذشته و آیندهٔ برساختهٔ ذهن ربطی ندارد.

او در لحظه آماده است که شفا بدهد. که او مرجع و منشأ و مبدأ هر امری و هر کاری است. وَإِلَیْهِ یُرْجَعُ الْأَمْرُ کُلُّهُ. (هود:۱۲۳) همه چیز از اوست و به او برمی‌گردد.

اگر خالصانه به درگاه او «مراجعه» و خاکسارانه «توبه» (بازگشت) کنیم و دست از تعلقاتی که ما را در بند چیزی جز «هو» نگه داشته برداریم، «هو» با نَفَس قدسیِ خود شفا می‌دهد. «هو» اصلاً خودش شفاست. «هو» را که می‌گویی، از عُمق وجودت نَفَسی بالا می‌آید برای گفتنِ «هو». (امتحان کن!)

اگر این «هو» را با آگاهی بگویی، اگر آگاه باشی به این «هو»، این «هو» خودش شفاست؛ در لحظه.

این مطلب نخستین بار در وب‌سایت مدرسه تحول فردی منتشر شده است.

عضویت در خبرنامهٔ اختصاصی مدرسه تحول فردی:

با عضویت در خبرنامه سایت، جدیدترین اخبار مدرسه تحول فردی را در ایمیل خود دریافت کنید.

تبریک می‌گوییم! ایمیل شما با موفقیت ثبت شد

ظاهرا خطایی در پر کردن فرم رخ داده است. لطفا از نو بررسی و ارسال فرمایید

3 پاسخ
  1. قاسم محمدی
    قاسم محمدی گفته:

    درود و سلام بر استاد دانشمند و دلسوخته جناب علی اکبر قزوینی که همه دغدغه تان هدایت دیگران برای داشتن اندیشه، روح و روان پاک به جهت تکامل انسان با معیار عالی، همچنین آزاد سازی فکر، ذهن و پرورش این نعمت خدا دادی از کالبد جسم و تن آدم که در بعضی موارد محبوس شده و به روزمرگی و عادت هیچ دگرگونی و تحولی را شاهد نخواهد بود. این حیف که انسانی بدون شناخت به تواناییهای عظیم ناپیدا درونی و الهی در وجود خود پس از ۶۰ الی ۷۰ سال عمر بدون هیچ بهره برداری معنوی و مادی وجود هزاران مسئله و تحمل سختی های فراوان در طی مسیر زندگی به آرامی خاموش شده و زیر خروارها خاک قرار می گیرند. به علت غافل بودن از این توانایی ناپیدا الهی (ذهن خلاق و توانمند) در وجود خود به ناتوانایی‌های ظاهری و پیدا خودش درگیر و هزاران برچسب ناروا به خود و دیگران برای ناموفقیتش می زند.

    پاسخ
  2. مهدی نصیری
    مهدی نصیری گفته:

    ادب ابراهیم علیه السلام اقتضا می کند که مریضی را به خودش نسبت دهد و شفا را به هو. بیماری از مقتضیات جسم من است و شفا از عالم بالا (هو). هنوز سایر یادداشتهای نورانی را نخوانده ام ولی با دیدن تیتر این مطالب حالم بهتر شد. سپاس

    پاسخ
  3. عصمت حاج واحدی
    عصمت حاج واحدی گفته:

    با سلام
    بسیار از خوندن مطالبتان لذت بردم، به نکته قابل توجه ای اشاره کردید که مریضی ریشه در گذشته دارد. اگر از انباشت و نیروهایی که صرف اتفاقات گذشته می کنیم بگذریم جسم و روج فرصت باز یابی و مرمت پیدا می کند و مانع از مریضی می شود

    پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *